Μέλη

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

El amor





30 Ιουνίου 2017.

Παρασκευή απόγευμα.

5.38 μ.μ.

44ο C.

Τα παράθυρα όλα ανοιχτά, στο αμάξι. Στο δρόμο για το σπίτι.

Μια εκκωφαντική  ηρεμία στους δρόμους. Λες και η πόλη αφουγκράζεται τον καύσωνα και μπροστά του σιωπά.

Το αυτοκίνητο να τρέχει και ο καυτός αέρας να στεγνώνει τα μάτια μου. Να καίει τα μάγουλα μου και να βαραίνει την αναπνοή μου.

Δυνάμωσα το ράδιο ακούγοντας αυτό το τραγούδι . . .

Τα πλήκτρα του πιάνου. Να χορεύουν με τη φωνή. Πότε σόλο, πότε μαζί.

Αρμονία.

Αυτή να αναζητάτε στην καθημερινότητα. Να σφίγγετε στις χούφτες σας τα δάχτυλα που ξέρουν πώς να «αγγίξουν» μαγικά τις χορδές της καρδιάς σας για να βγάλουν μελωδίες αρμονικές.

Ηρεμία.

Να είστε σε μέρη που οι παρουσίες των ανθρώπων τριγύρω σας γαληνεύουν την ψυχή σας. Που μέσα στον θόρυβο και την παράνοια της πόλης ηρεμούν τη σκέψη σας. Χαλιναγωγούν τους φόβους σας και τιθασεύουν τις αδυναμίες σας.

Παλμός.

Να «υπάρχετε» σε στιγμές που δίνουν τον επόμενο «χτύπο» της ζωής σας.

Ρυθμός.

Σας έκανε ποτέ κανείς να θέλετε να χορέψετε μαζί του? Ένα βήμα μπροστά. Ένα δεξιά. Πίσω ένα. Και άλλο ένα.. Και άλλο. Και μετά αριστερά. Και πάλι από την αρχή. Σε ένα αργεντίνικο τάνγκο. Με ρυθμό, παλμό, που τα σώματα σας θα αγγίζουν το ένα τ’ άλλο αρμονικά και θα εμπνέουν μια ηρεμία και μια φλόγα παράλληλα, που θέλει να κάψει τα πάντα στο πέρασμα της.


Και ενώ τα πλήκτρα του τραγουδιού «χόρευαν» στο ρυθμό, έκλεισα για μια στιγμή τα βλέφαρα μου και μύρισα τη θάλασσα και την αλμύρα της και μετά γεύτηκα το λευκό κρασί που πίναμε αφήνοντας τα μάτια μας να χαθούν στο άπειρο γαλάζιο της.


Να στέκεστε μακριά από «δυσαρμονικές παραφωνίες» που γεμίζουν φάλτσα και θόρυβο τα αυτιά σας.

Η μικρή ζωή μας θέλει σωστό ρυθμό, συνεχή παλμό, «ήρεμα λιμάνια», ρίσκο, ενθουσιασμό και τρέλα. Από αυτή την τρέλα που δίνει τη σπίθα για να χορέψεις στο ξαφνικό, να τραγουδήσεις δυνατά μια άγνωστη μελωδία, να δακρύσεις μπροστά στο απροσδόκητο και να γελάσεις μπροστά στην «ευτυχία».


Δυνάμωσα το ράδιο, προσπάθησα να γεμίσω τα πνευμόνια μου αέρα, χτύπησα τα δάχτυλα μου ρυθμικά πάνω στο τιμόνι, αναπόλησα πόσους άρρυθμους χορούς μπορεί να είχα χορέψει ως τώρα, στη ζωή μου, μέχρι να μάθω τα σωστά βήματα, στον σωστό ρυθμό, χαμογέλασα πονηρά και άφησα τη μελωδία να με παρασύρει..


Cheers! 



Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Slave of Love



Μου είπε «μη φοβάσαι, εμπιστεύσου με», πέρασε τα χέρια του γύρω μου, με σήκωσε ψηλά και άρχισε να με γυρνάει γρήγορα γύρω-γύρω… Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα..

Έχεις μπει ποτέ στο τρελό χταπόδι σε λούνα πάρκ για να καταλάβεις την αίσθηση? Δένεσαι στη θέση σου, κρατάς σφιχτά τη μπάρα μπροστά σου για να είσαι σίγουρος ότι δε θα φύγεις από το στροβίλισμα, αφήνεσαι και περιστρέφεσαι με δύναμη μέχρι που νιώθεις ένα κενό στο στομάχι. Βλέπεις τα φώτα τα γυρνάνε ιλιγγιωδώς καθώς κάνεις στροφές γύρω από τον εαυτό σου, ουρλιάζεις από την αδρεναλίνη και  γελάς.. Γελάς μέχρι που τρέχουν δάκρια χαράς και ασύλληπτης τρέλας από τα μάτια σου..

Αυτό είναι για εμένα. Μια έκρηξη αδρεναλίνης, ευτυχίας, επιθυμίας, έλξης, αναζήτησης. Τον κοιτάω στα μάτια και ξέρω πως με κοιτάει και αυτός ρε φίλε. Μου χαμογελάει και γελάει όλο μου το «είναι». Με κρατάει στην αγκαλιά του και πλημμυρίζει η καρδιά μου χαρά. Και είναι αυτή η ανάσα του που γεμίζει την ψυχή μου ηρεμία. Είναι ο τρόπος που πιάνει την κιθάρα και γρατζουνάνε τις χορδές τα δάχτυλα του λες και χορεύουν, που με κάνει να ανατριχιάζω και να χαζεύω όπως τον ακούω να τραγουδάει, αραγμένος στον καναπέ μου, ενώ εγώ τριγυρνάω δήθεν αδιάφορα από δωμάτιο σε δωμάτιο μέσα στο σπίτι.

Τα απλά πράγματα μετράνε στη ζωή οΡεε.. Τα αβίαστα. Τα άκοπα. Αυτά που δε τα πολυζορίζεις. Αυτά που δεν τους γαμάς τον έρωτα βρε παιδί μου. Νιώθεις γεμάτος, απλά και μόνο γιατί είσαι δίπλα στον άλλον. Νιώθεις ηρεμία, «μυρίζοντας» την αύρα του στον χώρο σου. Νιώθεις ευτυχία «αγγίζοντας» τις σπίθες ερωτισμού που «πετάνε» τα σώματα σας όταν βρίσκονται μαζί.

Να μη φοβάστε να φτάνετε χαμηλά. Πολύ χαμηλά. Θα έρθουν άνθρωποι στη ζωή σας, που δε θα σας σεβαστούν. Θα παίξουν με την «ανήλικη» καρδούλα σας, θα περάσουν καλά με τα αισθήματα σας, θα σας κλείσουν εισιτήριο να σας πάνε στα «αστέρια» και μόλις μπείτε στο συννεφάκι σας για το «στρωμένο με ροδοπέταλα» ταξιδάκι, θα σας δώσουν μια και θα σας προσγειώσουν ανώμαλα και άγαρμπα στη γη, γεμίζοντας γδαρσίματα το απαλό σας δερματάκι και δάκρια μεγάλα σα κορόμηλα τα μπιρμπιλωτά σας μάτια.

Και είναι αυτά τα συναισθηματικά δύσμορφα πλάσματα που ισοπεδώνοντας τα πάντα μέσα σας, θα σας «ανοίξουν» τα μάτια για να δείτε τους ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν να στέκονται δίπλα σας στη ζωή. Αυτούς που αξίζουν κάθε δευτερόλεπτο από το χρόνο σας. Που αξίζουν να τους πάρετε την πιο μεγάλη αγκαλιά, να τους δώσετε τα πιο αγνά αισθήματα που ξεχνούσατε ότι μπορεί να υπάρχουν και να «περπατάτε» πλάι-πλάι κρατώντας τους σφιχτά το χέρι για να μη σας φύγουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που κρατώντας σε από το χέρι θα σε τραβήξουν για να πέσεις. Θα σε ρίξουν στις λάσπες και θα γελάνε χαιρέκακα από πάνω σου.

Και είναι και Αυτοί, που θα σε τραβήξουν να σηκωθείς, να σκουπίσεις τις λασπωμένες μούρες σου, να χαμογελάσεις και να προχωρήσεις μαζί τους σφίγγοντας τους το χέρι. Θα σε μάθουν να μη φοβάσαι, να πιστεύεις ξανά στο unbelievable my dear και θα «γαμήσουν» πανέμορφα κάθε κύτταρο του μυαλού σου. Κάτι σαν «οδηγοί» στο άγνωστο μονοπάτι σου. Κάτι σαν «δάσκαλοι» στην ζωή σου. «Δεματάκια χαράς και απρόσμενης ευτυχίας» για να μιλήσουμε και ως μεγάλα παιδιά που είμαστε.

Και όπως με είχε ψηλά και με στριφογυρνούσε στον αέρα κρατώντας με στα τιτανοτεράστια χέρια του κάνοντας με να γελάω και τα τσιρίζω, με κατέβασε για μια στιγμή στο έδαφος. Σιγουρεύτηκε ότι πατάω γερά κάτω, έπιασε με τις μεγάλες χούφτες του τα μάγουλα μου, με κοίταξε στα μάτια και μου ψιθύρισε «μη φοβάσαι τίποτα, είμαι εγώ εδώ τώρα, ακούς?»….

Να ερωτεύεστε πολύ μα να αγαπάτε ακόμα περισσότερο οΡεε. Να ποθείτε τα λανθασμένα μα να επιθυμείτε και να παλεύετε για τα ιδανικά. Να εγκαταλείπετε με το κεφάλι ψηλά, μέρη που «χάθηκαν άδοξα οι μάχες» και να αναζητάτε «κρυμμένους παραδείσους» σε ζεστές τεράστιες αγκαλιές και βλέμματα καυτά.


(*) Cheers ! 





Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Σε ευχαριστώ.




Η θάλασσα. Αυτή τα παίρνει όλα μακριά. Βγάζει τα κύματα της έξω στη στεριά, βρέχει παιχνιδιάρικα τα πόδια σου και καταπίνει ότι θες να πετάξεις από πάνω σου..

Απέραντη θάλασσα. Χάνεται το μάτι σου στον ορίζοντα. Πότε άγρια, πότε ήρεμη, νομίζεις ότι κάνει παρέα στη διάθεση σου. Νομίζεις πως σου μιλάει. Άλλοτε σε καθησυχάζει και άλλοτε σε μαλώνει.

Και χθες βράδυ ήταν ήρεμη. Τόσο ήρεμη και γαλήνια. Και όπως έσκαγαν τα κύματα πάνω στα χαμηλά βράχια της προβλήτας που καθόμασταν και πίναμε ήρεμα το κρασί μας, μου ψιθύρισε μια λέξη.

«Σε ευχαριστώ».

Αυτή τη λέξη ήθελα να σου πω, μα δεν την έβρισκα μέσα στις ανακατεμένες σκέψεις μου τόσο καιρό που περίμενα μαλακισμένα να αλλάξεις ή είχα ανόητες ελπίδες πως μπορεί να μετανιώσεις και να γυρίσεις...

«Σε ευχαριστώ». Σε ευχαριστώ τόσο πολύ που με έκανες να συνειδητοποιήσω ότι καλά κάνω και επιμένω για το τι θέλω και πως το θέλω. Σε ευχαριστώ που ήρθες για να μηδενίσεις το είναι μου, τον εγωισμό και την αξιοπρέπεια μου και να μάθω να εκτιμάω ό,τι τελικά πραγματικά αξίζει.

Γιατί δίνοντας την καρδιά μου σε κάτι ανάξιο, σε κάτι μικρό και λίγο, μαθαίνω να εκτιμώ το αληθινό και το ουσιαστικό για το οποίο αξίζει να τα δώσω όλα, ξεκινώντας πάλι από την αρχή, από το μηδέν. Από αυτό το μηδέν που με έφτασες εσύ «μωρό μου».

«Σε ευχαριστώ» γιατί εξαιτίας σου βρήκα τη δύναμη να αλλάξω κεφάλαιο, να κάψω όλες τις μαύρες σελίδες που μουτζούρωνα αποσβολωμένη τόσο καιρό που ξόδευα δίπλα σου, να πάρω τους χρωματιστούς μου μαρκαδόρους και να ζωγραφίζω λουλούδια, πεταλούδες, σύννεφα κάτασπρα και κόκκινους ήλιους .
____

Και είναι αυτή η αγκαλιά του, που μου είχε λείψει τόσο πολύ τελευταία. Αυτή η αγκαλιά που μέσα της νιώθω τη ζεστασιά που δεν ήσουν ικανός να μου προσφέρεις εσύ. Είναι τα μάτια του που λάμπουν από ενθουσιασμό όταν με κοιτάει και το χαζό χαμόγελο που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του όταν τον κοιτάω και εγώ στα μάτια.

Και είμαι και εγώ, που νιώθω τόσο χαρούμενη μαζί του, ρε. Γιατί ξέρει να διαβάζει τις ανάγκες μου, ακούει τις ανησυχίες μου, θέλει να είναι δίπλα μου παρά τις ανασφάλειες μου. Μα και αν κάτι δε καταφέρει θα είμαι σίγουρη γι’ αυτόν, πως τουλάχιστον προσπάθησε.. Πως προσπαθήσαμε μαζί. 

Και ξέρεις, αξίζει στη ζωή να αφιερώνεις χρόνο σε ανθρώπους αληθινούς. Με ευαισθησίες. Που δε φοβούνται να γεμίσουν δάκρια τα μάτια τους, από φόβο, από θλίψη, από ανησυχία. Που γελάνε δυνατά και «ας πάνε να γαμηθούνε οι τριγύρω που κοιτάνε». Που φιλάνε παθιασμένα, σε σηκώνουν στον αέρα αγκαλιά και όταν κοιμάσαι, περνάνε το χέρι τους γύρω σου και σε σφίγγουν να μη τους φύγεις μέσα στη νύχτα.

Δίπλα σε Αυτόν, μπορώ να ονειρεύομαι, ναι. Να μην καταπιέζω το παιδί που έχω μέσα μου. Να μη νιώθω κενή από μια παρουσία μισή και λίγη. Να γελάω δυνατά, να περπατάω στραβά, να τραγουδάω παράφωνα, να νιώθω, να περιμένω, να πιστεύω στο μαζί ρε. Σε αυτό το «μαζί» που για εσένα ήταν άγνωστη λέξη.
____

Περπατούσαμε αγκαλιά δίπλα στη θάλασσα, χαζογελούσαμε, πειράζαμε ο ένας τον άλλον και ξαφνικά, δε ξέρω πως, σκουντούφλησα και έπεσα κάτω, φαρδιά πλατιά. Πήγε να με σηκώσει μα τον σταμάτησα. Με κοίταξε χαζεμένα μόνο και τότε, αντί να κλάψω, έβαλα τα γέλια. Και γέλασα τόσο δυνατά. Τόσο δυνατά. Με όλη την ψυχή και όλο μου το είναι. Γιατί αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι δίπλα μου γιατί το θέλει, χωρίς να τον παρακαλώ, χωρίς να το απαιτώ, χωρίς να το ζητάω. Θέλει να είναι δίπλα σε εμένα και τώρα ξέρω, πως θέλω και μπορώ να προσπαθήσω και εγώ. Και αυτός ο Άνθρωπος όταν με δει να πέφτω, θα τρέξει να με σηκώσει.. Και θα είναι εκεί για να ζωγραφίζει ηλίθια χαμόγελα στο πρόσωπο μου ακόμα και αν πονάω…

«Σε ευχαριστώ» γιατί φεύγοντας από δίπλα μου, μπορώ να είμαι πάλι εγώ, να μη χρειάζεται να στριμωχτώ σε κουτάκια, να μη συμβιβάζομαι με τα λίγα, να μην υποκρίνομαι την χαρούμενη, να μη κλαίω τα βράδια για το κενό που άφηνες τόσους μήνες με την παρουσία σου στην ζωή μου. Δεν είναι αστείο να αφήσεις κενό με την παρουσία σου?! Δεν είναι θλιβερό να προσφέρεις ανακούφιση με την απουσία σου?! (…)
___

Για εσάς που καταλαβαίνετε πως είναι να είστε κάπου που δεν ανήκετε … Να μη φοβάστε το κενό που σας δημιουργούν κάποιοι δειλοί και φοβισμένοι άνθρωποι. Να μη φοβάστε να γίνετε αδύναμοι για λίγο ή να λυγίσετε μπροστά σε αρρωστημένες σχέσεις και καταστάσεις. Να μη τρέμετε την απουσία και την εγκατάλειψη από κενά άτομα που ξέρουν εύκολα να φεύγουν και να αδειάζουν ανθρώπους γεμάτους σαν εσάς.

Γιατί εσείς, όπως και εγώ, ακόμα και αν αδειάσατε, είστε ικανοί να γεμίσετε ξανά. Να μηδενίσετε για να φτάσετε πάλι ψηλά. Γιατί εσείς είστε οι πιο δυνατοί.

Ενώ ένας κούφιος από αισθήματα άνθρωπος, ποτέ δε θα καταφέρει να νιώσει την ευτυχία που θα νιώσετε εσείς. Ένα αδειανό άτομο θα είναι πάντα τέλειο στο να αδειάζει αληθινούς ανθρώπους, αλλά δε θα καταφέρει ποτέ από την ανεπάρκεια του να κρατήσει αυτούς τους συναισθηματικά πλούσιους, δίπλα του ή να μοιάσει έστω και λίγο σε εκείνους.

Ενώ αυτοί οι μισοί άνθρωποι ΤΙ? Ενώ αυτά τα κενά, απαθή και αδρανή άτομα, ΤΙ ρε?? ΤΙ??

Αυτοί να καταφέρουν ΤΙ???



(photo by Ng_ 07.06.2017_ Glyfada)





Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Για τον Παναγή μου..





Ξέρεις Πανούκο μου πως πάντα έγραφα εδώ όταν προσπαθούσα να σου δείξω πόσο σε θέλω ή πόσο έχω θυμώσει μαζί σου.

Πάντα έγραφα για να δείξω το χάος που επικρατούσε στο κεφάλι μου, τον πανικό που τρέλαινε το μυαλό και την καρδιά μου.

Και τώρα, τι? Θέλω να σου γράψω μα δε μπορώ. Θέλω να σου μιλήσω μα είναι μάταιο. Θέλω να σου φωνάξω ρε γαμώτο μου, «ΞΥΠΝΑ, ΔΕΣ ΜΕ, ΝΙΩΣΕ ΜΕ» αλλά είναι αυτό το απροσδιόριστο «κάτι» που έχει κολλήσει στο λαιμό μου και με κάνει να ξεροκαταπίνω και να επιλέγω τη σιωπή. Ίσως έτσι, καλύτερα…

Αυτή δεν επέλεξες και εσύ? Πόσο απλά τράβηξες ένα ‘Χ’ σε ό,τι βιαστικό πρόλαβα να ζήσω μαζί σου, μου ανακοίνωσες τις οριστικές αποφάσεις σου, πέταξες το «σκουπιδάκι» από πάνω σου, απαλλάχτηκες οριστικά από εμένα και το βάρος που σου προκαλούσε η ύπαρξη μου και μη τον είδατε τον Παναγή.. «Δυστυχώς μας τελείωσε Νινάκι.. Ίσως κάποτε αν ξανασυναντηθούμε.. Ίσως όταν ο άνθρωπος μάθει να πετάει. Ίσως όταν η αγάπη θα πάψει να πονάει… Ίσως τότε…..» Θέλω να γελάσω. Να γελάσω δυνατά και μετά να βάλω τα κλάματα και να ουρλιάξω μήπως καταφέρω να ξεράσω από μέσα μου ότι με δηλητηριάζει.

Δεν υπήρξα εγώ κάτι διαφορετικό για εσένα. Κάτι ξεχωριστό γαμώτο, κάτι που να άξιζε να του φερθείς με τρυφερότητα, με αγάπη, με φροντίδα..

«Νινάκι, ΌΧΙ. Όχι, μην είσαι χαζή, δεν υπήρξες ποτέ κάτι παραπάνω για αυτόν τον άνθρωπο.»

 Ήταν όλα τόσο ξεκάθαρα από την αρχή. Τόσο μετρημένα. Ένα και ένα κάνουν δύο. Αλλά και μηδέν και δύο πάλι δύο μας κάνουν. Και στην περίπτωση μας, εγώ πίστευα στην πρώτη εξίσωση ενώ εσύ στη δεύτερη Πανούκο μου.

Δεν πίστευες ότι μπορώ να ερωτευτώ το διαφορετικό «εγώ» σου ε? Δεν πίστευες ότι μπορώ να σε θέλω πραγματικά, ότι μπορώ να διεκδικώ, να απαιτώ, να ζητάω, να επιθυμώ, να ονειρεύομαι..

Σε τρόμαζαν τα όνειρα, σε τρόμαζε η αλήθεια, σε τρόμαζα εγώ.

Είναι πολύ να ζητάς μια ζεστή αγκαλιά από τον άνθρωπο που γουστάρεις? Ή μήπως επειδή εσύ δε γούσταρες δεσμεύσεις και έρωτες στα 30, νόμιζες πως είναι όλοι σαν εσένα?

Είμαι εγώ και η θάλασσα μπροστά μου. Κρύα να με πνίγει, όπως με έπνιγε όλο αυτό το διάστημα, η κρύα αγκαλιά που σπάνια με έκανες όταν ζητούσα. Κρατάω στα χέρια μου μια χούφτα βότσαλα και κάθε φορά που σκέφτομαι πόσες φορές προσπάθησα αληθινά μαζί σου και πόσες με απέρριψες, πετάω και ένα βότσαλο στο νερό. Και βλέπω τη χούφτα μου να αδειάζει όπως με άδειασες και εσύ

Δε σου είπαν ποτέ Πανούκο μου να μη παίζεις τέτοια παιχνίδια? Δε σου εξήγησαν ποτέ πως οι ερωτευμένες καρδιές δεν είναι πιόνια? Δε σου έμαθαν πως αυτά δεν είναι παιχνίδια ούτε για μεγάλους?

Ερχόσουνα και έφευγες. Όποτε ήθελες. Όπως ήθελες. Για όσο. Και μόνο για τόσο. Και εγώ έμενα πάντα να περπατάω λίγα βήματα πιο πίσω από εσένα. Ένα δεδομένο πιόνι. Σαν τα σκυλιά, δήθεν πιστό, να ακολουθεί. Να του λένε «κάτσε» και να κάθεται. «Σήκω» και να σηκώνεται. «Μην αναπνέεις τώρα» και να κάνει το ψόφιο.

Δεν έχει νόημα. Τίποτα πια. Τίποτα. Γράφω για εσένα χωρίς εσένα. Νιώθω για εσένα χωρίς να έχω εσένα. Είμαι ερωτευμένη με εσένα χωρίς εσένα.

Αλλά λένε ότι ο έρωτας είναι τυφλός, δεν σε ρωτάει για να σε χτυπήσει κατακέφαλα και κατσικώνεται στον σβέρκο σου  ρουφώντας από μέσα σου κάθε μορφή ενέργειας. Ειδικά όταν αυτός ο μαλάκας ο έρωτας είναι μονόπλευρος και τελειωμένος. Και ζει μέσα σου για να σου ξερνάει αναμνήσεις, να σου σιγοτραγουδάει λόγια και φωνές και να σε ηλεκτρίζει αγγίζοντας σε.  

Έχεις μάθει να το βάζεις στα πόδια όταν βλέπεις τα σκούρα. Έχεις μάθει να μη δένεσαι. «Όχι δεσμεύσεις, όχι απογοητεύσεις…» Βεβαίως, βεβαίως. Έχεις μάθει να τα έχεις όλα δικά σου και να μη δίνεις τίποτα. Να μη μοιράζεσαι, να μη προσφέρεις.

«Trust me and dont ask me» έτσι δεν έλεγες για να με πειράζεις Πάνο μου? Και εγώ η ηλίθια σε εμπιστεύτηκα. Σου έδωσα το χέρι μου να με κρατήσεις σφιχτά μα εσύ με άφησες και έπεσα. Και πέφτοντας χτύπησα Πάνο. Και ράγισε το μέσα μου. Έγινε κομμάτια. Και άμα με κουνήσεις, να, πες πως ήμουνα ένα παλιό ρολόι, θα ακούσεις τον σπασμένο μηχανισμό μέσα μου να κουδουνάει. Και αυτό το ρολόι, δε θα δείχνει ποτέ ξανά τη σωστή ώρα. Όσοι και αν προσπαθήσουν να το φτιάξουν, αυτό πάντα θα χάνει ένα λεπτό. Ίσως και δύο.. Μπορεί και παραπάνω. Και αυτά τα χαμένα λεπτά της ώρας θα σκέφτεται εσένα.

Εσένα και το πόσο εύκολα τα παράτησες. Και πόσο εύκολα αρνήθηκες να δώσεις μια γαμημένη ευκαιρία. Πόσο εύκολα γύρισες σελίδα και προχώρησες.

Και όταν ακόμα σου ψιθύρισα πνιχτά στο τηλέφωνο «.. σε χρειάζομαι», ο εγωισμός σου έπνιξε τη φωνή μου.

Θα σου πω πως «σε αγαπώ Πάνο» γιατί έχεις ένα κομμάτι μου. Ίσως από τα τελευταία κομμάτια που κρατούσα αναλλοίωτα μέσα μου.

Και θα σε αφήσω να γελάς κάθε φορά που θα διαβάζεις τις «ανοησίες» που έγραφα κάποτε για σένα.

Και τώρα, σιωπή. Τα βότσαλα στη χούφτα μου τελείωσαν. Και άδειασα και εγώ.


Αντίο..  



Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Χαμογέλα στραβά Ρεεε




Ευτυχία είναι..

Να ξυπνάς τα πρωινά από το άρωμα του καφέ που σου έχει φτιάξει ο αγαπημένος σου «βάτραχος» (κατά κόσμον το μαναράκι σου) για να σε ξυπνήσει γλυκά πριν πας στη δουλειά.

Να μπορείς να απολαμβάνεις ένα πιάτο ζεστό φαγητό, φτιαγμένο από τη μάνα σου. Καθισμένος στο τραπέζι του σπιτιού σου. Μακριά από κινητά που σε απειλούν ότι θα χτυπήσουν και θα πρέπει να τρέξεις. Μακριά από λάπτοπ που καταπίνουν τόνους δεδομένων και απορροφούν τη δημιουργική φαντασία σου. Που τα πλήκτρα τους μαγνητίζουν από κάτω τους ψίχουλα από κουλούρια Θεσσαλονίκης και άλλα φαγιά που τρως απορροφημένος σα χάνος από πάνω τους, ενώ παράλληλα φοβάσαι μη σου ξεφύγει κανένα από τα big data του αρχείου σου.

Ευτυχία είναι να αγαπάς έναν άνθρωπο χωρίς να περιμένεις από αντάλλαγμα να σε αγαπήσει και αυτός. Αυτός να πάει να γαμηθεί στο κάτω κάτω ρε φίλε, άμα δε σ’ αγαπάει. Χαμένος εξάλλου δεν είναι αυτός που έδωσε και δεν πήρε, αλλά αυτός που δεν ήξερε και δεν έμαθε ποτέ του να προσφέρει.
 
Να περπατάς στο δρόμο και να χορεύεις ακούγοντας το αγαπημένο σου τραγούδι αδιαφορώντας για όλους τους μίζερους που μπορεί να περνάνε από δίπλα σου κοιτώντας κάτω αν φύτρωσαν μαρούλια στην άσφαλτο της Αθήνας ή που ψελλίζουν δήθεν σαλεμένα το κλισεδάκι που φοριέται τελευταία «όρε που πάει ο κόσμος». Όρε που πας ΕΣΥ? ΕΣΥ ξέρεις που πας? Αναρωτήσου από πού ξεκίνησες και που θέλεις να φτάσεις ΕΣΥ στη ζωούλα σου και πάνε μετά να δεις που θα πάει και αυτός ο κόσμος..

Ευτυχία είναι να ξυπνάς και να ξέρεις ότι έχεις bonus άλλη μια ημέρα για να ζεις και να αναπνέεις, για να μπορείς να γελάσεις, να κλάψεις, να νοσταλγήσεις, να σκεφτείς, να εκνευριστείς, να βρίσεις, να θυμώσεις, να κουραστείς και να πας να κοιμηθείς, έχοντας βάλει ακόμα μια κουκίδα στον ημητελή πίνακα της ζωής σου.

Να μπορείς να ζωγραφίζεις στους τοίχους συνθήματα αγάπης, να χαράζεις καρδούλες σε δέντρα και παγκάκια και να μουτζουρώνεις αδιάφορα το μπλοκ σου, ενώ ακούς στην tv για financial crisis και άλλα κοινωνικοπολιτικοψυχολογικά προβλήματα.

Ευτυχία είναι να ανοίγεις το στόμα σου και αντί να πετάς βατράχια να λες λέξεις όπως «θέλω, μπορώ, διεκδικώ, επιθυμώ, προσπαθώ, ονειρεύομαι, πεισμώνω, κυνηγάω, αλλάζω, βελτιώνω, συγχωρώ, εξερευνώ κλπ κλπ κλπ».

Να σε φιλάει αυτός που θες και να ζεσταίνει την καρδιά σου, όταν έξω έχει -10ο C. Να μην πνίγει κανείς κανέναν με τις αγκαλιές του. Να σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει όλα αυτά που ως χέστης και αντιδραστικός αρνείται να σου πει…

Και η μεγαλύτερη ευτυχία είναι να αναγνωρίζεις πως ακόμα και αν είσαι σε ένα κοπάδι από πρόβατα, εσύ δεν είσαι άσπρο σαν όλα τα άλλα, που τους φωνάζουν «μπεεε» και λένε «μπεεεεε». Εσύ είσαι ένα γκρι, μαύρο, μπορεί και μπιρμπιλωτό ακόμα, άσχημο κατσαρόμαλλο πρόβατο που ξέρει ότι διαφέρει από τη μάζα και ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ να διαφέρει παρόλο που οι άλλοι το φωνάζουν «άσχημο» και προσπαθούν να το δώσουνε στον κακό τον λύκο.

 (…)

Να μη φοβάσαι τα παραμύθια. Εδώ ολόκληρη κοκκινοσκουφίτσα δε φοβήθηκε το λύκο. Εξάλλου τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια μα και αν ήταν, όλα τα παραμύθια τελειώνουν καλά και ζούνε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Να προσπαθείς να ζεις όχι απλά καλά. Να προσπαθείς να κυνηγάς το όνειρο να ζήσεις καλύτερα, ακόμα και αν τα παπούτσια που πρέπει να φορέσεις είναι μεγαλύτερα από το νούμερο που φοράς.

Ξεχνάς τι κατάφερε ο παπουτσωμένος γάτος? 




Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Το βαλιτσάκι..




Δύο σοκολάτες, ένα Βερολινέζικο μπλουζάκι και μια φόρμα σου παλιά, που σου είχα πάρει θυμάμαι με το «έτσι θέλω» είναι αυτά που μπορώ να κρατήσω για να σε θυμάμαι..

Θα τα βάλω μέσα σε ένα μικρό βαλιτσάκι, όπως μικρό ήταν και το διάστημα που πέρασα μαζί σου. Και θα τα κρύψω κάπου ψηλά στην μεγάλη μου ντουλάπα, για να μη τα φτάνω. Για να μη φοβάμαι μήπως τα δω και θυμηθώ εσένα.

Θυμάσαι που με ρωτούσες γιατί δε τρώω αυτή τη μεγάλη σοκολάτα που μου χες φέρει από τα εξωτερικά??... Σου απαντάω λοιπόν τώρα, λιγάκι καθυστερημένα, πως την κράτησα για να μπορώ να την κοιτάω και να σιγουρεύομαι ότι «πέρασες»  από εδώ, όταν η μνήμη μου θα έχει ξεθωριάσει τις λίγες αναμνήσεις μου.

Ένας πολύ όμορφος άνθρωπος μου έστειλε προχθές ένα ποίημα του Λουντέμη , «να μάθεις να φεύγεις», που μεταξύ όλων των στίχων τώρα θα θελα να σου γράψω αυτούς.. «…Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε… Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει. Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει..»

Γιατί μάλλον θα πρέπει να αποδεχτώ πως ο χρόνος μας τελείωσε. Και πως η «αγάπη» αυτή η λίγη μας τελείωσε και αυτή. Γιατί όταν αγαπάς και θες, δεν υπάρχει το «δε μπορώ…». Δε μπορώ σήμερα, ίσως μπορώ αύριο, ίσως μεθαύριο? Ξέρεις, δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω από το τώρα μωρό μου.. Και εγώ να μένω εδώ, να περιμένω... Ξέρεις, οι στιγμές που περνάνε, χάνονται και δε μπορείς να κάνεις τίποτα για να τις φέρεις πίσω.. Εγώ το ξέρω. Το κατάλαβα αργά μα προσπάθησα έστω και αν συνειδητοποίησα ότι ο χρόνος στην κλεψύδρα μου τελειώνει..

Και θα βάλω μέσα στο βαλιτσάκι και αυτή την «αγκαλιά» που είχα τόση ανάγκη να σου κάνω, αλλά για σένα δεν υπήρχε ούτε ένα τέταρτο χρόνος κενός, στο σήμερα.. (Για το αύριο ποιος ξέρει?)..

«Έλα «αγκαλιά» μου, δώσε μου τα χέρια σου, να σε διπλώσω μη μου τσαλακωθείς και να χωράς στο μικρό μου βαλιτσάκι..»

Και πριν κλείσω τη βαλίτσα, θα σκορπίσω πάνω της τα φιλιά που ήθελα τόσο να σου δώσω.. Και τις καρδούλες που σου ζωγράφιζα.. Αυτές που σου έστελνα σε μηνύματα τα πρωινά στη δουλειά και αυτές που σου έκανα σε χαρτάκια που κολλούσα κρυφά μέσα στο σπίτι σου.

Και θα πάρω μαζί και όλον αυτό τον ξενέρωτο ρομαντισμό μου που σου προκαλούσε εκνευρισμό και θα τα κρύψω όλα αυτά, στο υπόσχομαι.. Για να μη σε φέρω ξανά σε δύσκολη θέση. Για να μην απαιτήσω ξανά λιγάκι από το χρόνο σου και λίγο χώρο μέσα στην καρδιά σου.

So close your eyes, and think of someone you physically admire and let me kiss you…

Oh, let me kiss you…


Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Κι έμεινα εδώ . . .



Ένα βράδυ στο Κολωνάκι, βρήκα ένα κουτάβι σχεδόν ακόμα, χτυπημένο σοβαρά, πεταμένο στην άκρη ενός πεζοδρομίου. Το πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη, το φρόντισα, το πήγα στον κτηνίατρο και ήμουν τόσο χαρούμενη όταν ξεπέρασε τον κίνδυνο και έγινε επιτέλους καλά.. Μόνο που αντί για τέσσερα πόδια όπως όλα τα άλλα σκυλιά, αυτό θα είχε τρία και ένα κουτσό…Και θα κουβαλούσε μαζί μια φοβισμένη και τραυματισμένη ψυχή για πάντα...

Ο πρώτος καιρός που περάσαμε μαζί ήταν δύσκολος.. Δε θα ξεχάσω τα βράδια που κοιμόταν δίπλα στο κρεβάτι μου και με ξυπνούσε κλαψουρίζοντας μέσα στη νύχτα. Και με άφηνε άυπνη πολλές φορές, να πηγαίνω στη δουλειά, κάνοντας με να γκρινιάζω «φαντάσου Νινάκι, να είχες και μωρό να μεγαλώσεις! Δεν είσαι εσύ για τέτοιααα!»

Έμαθα να του δίνω την αγάπη μου και αναγνώρισα με τον καιρό πως με αγάπησε και αυτό. Ήταν επιλογή μου να αγαπήσω ένα σκυλί διαφορετικό από όλα τα άλλα.
Ήταν επιλογή μου γνωρίζοντας τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετώπιζα μαζί του, να κάτσουμε μαζί παρέα!

Και αν καμιά φορά του έλεγα «Τρέξε Πάρη, πιάσε την μπάλα!» και αυτό παραπατούσε και μπουρδουκλωνόταν πάνω στην αδυναμία του να τρέξει όπως όλα τα άλλα σκυλιά, γελούσα, άνοιγα τα χέρια μου και του έλεγα «έλα εδώ βρε κουτό, έλα για αγκαλιά και πάρε μια λιχουδιά, γιατί το αξίζεις!»

(…)

Οι αληθινές ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται πάνω στην επιλογή μας να μείνουμε με κάτι μου μοιάζει αδύνατο εκ πρώτης όψεως, και στη δύναμη της ψυχής μας να στηρίξουμε και να πιστέψουμε στο διαφορετικό που μπορεί αρχικά να μας τρομάζει.

Οι αληθινοί άνθρωποι ξέρουν να κοιτάνε πίσω από το χαμόγελο των δήθεν ευτυχισμένων και καλοβολεμένων διπλανών τους, βαθιά μέσα στα μάτια αυτών που «πονάνε» μα γελάνε για να μην καταλάβεις ΕΣΥ τίποτα.

Και οι αληθινοί άνθρωποι ξέρουν να συγχωρούν τα λάθη των άλλων και να «δουλεύουν» τα δικά τους τρωτά σημεία.
(…)

Δεν ήταν επιλογή του «Πάρη» να τον πετάξουν σε ένα πεζοδρόμιο, χτυπημένο. Δεν ήταν επιλογή του να του «τραυματίσουν» ούτε την ψυχή του.
(…)

Πως μπορείς να απορρίψεις ένα πλάσμα ή έναν άνθρωπο για τις δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητες  που κουβαλάει άθελα του? Πως μπορείς να αγαπάς επιλεκτικά, κατά πως σε βολεύει? Πως μπορείς να τα παρατάς έτσι εύκολα και να φεύγεις, στρέφοντας το κεφάλι από την άλλη μεριά?

Όταν θες να δώσεις την αγάπη σου, το ενδιαφέρον σου και τη στοργή σου, απλά και μόνο γιατί μέσα από τη δοτικότητα σου ολοκληρώνεσαι και εσύ ως άνθρωπος, αυτή η αγάπη δε χωράει αναβολές, δε σηκώνει εγωισμούς, δε περιμένει να περάσει κανένας χρόνος..

(…)

Και έμεινα εδώ…
Όπως λέει και το τραγούδι…
Και όπως θα μένω πάντα "εδώ", για όσα πιστεύω ότι αξίζουν, να προσπαθώ, να δυσκολεύομαι, να ξεπερνάω και να στηρίζω τα ακατόρθωτα, γιατί ίσως πίσω από αυτά κρύβονται τα πιο μεγάλα όνειρα…




Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

In a manner of speaking...




Κυριακή, 7 Αυγούστου 2017 – Μία και κάτι το μεσημέρι… Κάτω από ένα ψωριασμένο κοκο-φοίνικα να μας κάνει σκιά και εμείς να χαζεύουμε τη θάλασσα. Και κάπου εκεί, ενώ εσύ μου έλεγες για την καινούργια μηχανή που θες να πάρεις, προσγειώθηκε μπροστά μου το ροζ μου συννεφάκι, ανέβηκα πάνω του και άρχισα να ταξιδεύω στις δικές μου σκέψεις…

…«Εσύ θέλεις η σχέση σου να καλύπτει τα κενά σου και εγώ θέλω η σχέση μου να μη μου αφήνει κενά»…

Δύο άνθρωποι που θέλουν ο ένας τον άλλον. Που προσπαθούν αληθινά, για να συνυπάρξουν έστω και για αυτό το γαμημένο «λίγο» «μαζί». Που χαζεύουν την ίδια θάλασσα, από διαφορετική όμως, οπτική γωνία.

Πόσο δύσκολο είναι να θες κάποιον και να μη μπορείς να του το πεις?

Πόσο δύσκολο είναι να προσπαθείς να διεκδικήσεις το χρόνο του άλλου, όταν ο χρόνος του δεν είναι ελεύθερος μόνο για εσένα?

Θέλω να σου φωνάξω «σε θέλω» και δεν μπορώ. Θέλω να σου πω «σε γουστάρω τόσο τρελά ρε γαμώτο»  αλλά κάτι μέσα μου με κάνει να μην έχω φωνή.. Θέλω να σου πω ακόμα πως.. Να, τόσο δα, λιγάκι, μπορεί να σ’αγαπώ γιατί είναι αυτό το χαμόγελο σου που με κάνει να χαίρομαι, τα μάτια σου που ποτέ δε καταφέρνω να συναντήσω, η αύρα σου όταν κάθεσαι αδιάφορα δίπλα μου, η ανεξαρτησία σου που σε κάνει να «πετάς» και τίποτα να μη μπορεί να σε πιάσει..

Και ενώ κάθε φορά είμαι τόσο κοντά να σου πω όλα αυτά τα γλυκανάλατα που απεχθάνεσαι, τελικά δεν τα καταφέρνω.. Γιατί δε πιστεύεις στα λόγια, δε σου αρέσουν τα «φρου-φρου» και τα «αρώματα» και είναι αυτός ο ρεαλισμός σου που με ισοπεδώνει και δε μπορώ να σου ανοιχτώ.

Κοιτώντας την ίδια θάλασσα, με διαφορετικά μάτια, ο ένας μπορεί να «κολυμπάει» και ο άλλος μπορεί να «πνίγεται». Και όταν υπάρχει απόσταση στα «θέλω» δύο ανθρώπων και στον τρόπο που εκδηλώνονται, πόσο αυτό μπορεί να αντέξει και να μη φθαρεί?

Σε κρατάω σφιχτά για να σε χορτάσω και ξέρω πως σε λίγο δε θα είμαστε μαζί.. Όπως κρατάει ένα μικρό παιδί το πορσελάνινο βάζο της μαμάς του σφιχτά στα χέρια του για να μη γλιστρήσει του πέσει κάτω και σπάσει αλλά κατά λάθος το σπάει στα χέρια του από τη δύναμη του..»

Γιατί η δύναμη και η δυναμικότητα μας κάποιες φορές είναι τόσο έντονη που αντί να προστατεύει, καταστρέφει. Αντί να σε κάνει να νιώθεις «χορτασμένος», αφήνει ένα μεγάλο «κενό» μέσα σου. Αντί να σε κάνει άνθρωπο δοτικό, σε κάνει εγωιστή και εγωκεντρικό.

Θέλω και εγώ να «πετάω» ελεύθερη και τίποτα να μη μου αφήνει αυτό το ανικανοποίητο κενό μέσα μου.. Θέλω να μπορώ να σε θέλω και να στο λέω, να μπορώ να είμαι δίπλα σου όποτε και για όσο θέλω και εγώ.. Θέλω να νιώθεις όσα νιώθω και εγώ μα να, βλέπεις? Γίνομαι εγωίστρια και αυτό είναι που μισώ περισσότερο. Γιατί σημασία έχει οι σχέσεις μας να μας ολοκληρώνουν και όχι να μας αφήνουν μισούς και εγωιστές….
(…)

«Έλα, που χαζεύεις, σήκω, πάμε…» , μου είπες.

Και σηκώθηκα δήθεν χορτασμένα, να φύγουμε. Μα ήθελα και άλλο. Αλλά δε στο πα. Όχι. Και ούτε θα στο ξαναπώ. Γιατί θέλουμε να χαζεύουμε την ίδια θάλασσα δίπλα-δίπλα, «Μάνο» μου, αλλά με τόσο διαφορετικό τρόπο. Και δεν μπορώ παρά να σε αφήσω να «κολυμπάς» μέχρι να έρθει ένα μεγάλο κύμα και να «πνίξει» όλα μου τα «εγωιστικά θέλω» για πάντα...


"So in a manner of speaking I just want to say, that like you I should find a way to tell you everything by saying nothing..."



Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

«Δε γαμάει ο ωραίος.. γαμάει ο θαρραλέος» !



Γουστάρω τους ανθρώπους που τα ζουν όλα στο κόκκινο. Που γουστάρουν τρελά και το δείχνουν. Που παθιάζονται, ερωτεύονται, καψουρεύονται, κυλιούνται και στα πατώματα άμα λάχει και το παίζουν σφουγγαρίστρες για να μαζεύουν μόνοι τους τις «μύξες» και τα «δάκρια τους» μετά τη χυλόπιτα και όλα αυτά γιατί είναι θαρραλέοι και έρχονται αντιμέτωποι με τα συναισθήματα τους, οΡεε. 

Πόθος, πάθος, έρωτας, απόρριψη, θυμός, νεύρα, πίκρα, και όλο αυτό πάλι από την αρχή..

Τι να τον κάνεις τον ωραίο ή τον «δήθεν» ωραίο που στο παίζει ιστορία για να σε κολλήσει και μετά να σε φτύσει? Τι να τον κάνεις αυτόν που θα του λες «σ’αγαπώ» και θα σου γυρνάει την πλάτη για να κοιμηθεί? Που θα του λες «ΣΕ ΘΕΛΩ» και θα σου λέει «και εγώ θέλω να δω tv»..

Τι να το κάνεις να επαιτείς για λίγες ξενέρωτες στιγμές που εσύ θαρραλέα θα διεκδικείς και ο άλλος γενναιόδωρα θα σε απορρίπτει για μια άλλη, άλλες, πολλές, τόσες όσες είχε ο Ζάχος, ο Δόγκανος στο «Εκείνες & εγώ»..

Τι να το κάνεις να έρχεσαι «δεύτερη», μην πω και «τρίτο-τέταρτη» στη ζωούλα κάποιου που έχει την καυλ«Άντα» και την κάθε «Άντα»/ «Σούλα»/ «Τούλα» να μπαινοβγαίνει τόσο εύκολα στη ζωή του?

«ΓΑΜΑΕΙ» και είναι πραγματικά «γαμάτος» τυπάς αυτός που θα σε κερδίσει με την επιθυμία του να σε γνωρίσει και να σε διεκδικήσει.

«Γαμάει» και είναι πραγματικά «ΓΑΜΆΤΟΣ» τυπάς αυτός που θα σε κοιτάει στα μάτια και θα διαβάζεις στα μάτια του πόσο σε θέλει.

«ΓΑΜΑΕΙ» και είναι πραγματικά «ΓΑΜΆΤΟΣ» τυπάς αυτός που θα σου χαμογελάει και θα νιώθεις ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της γης απλά και μόνο γιατί είσαι δίπλα του.

Και αν «γαμήσει» και ο «ωραίος» που κατά τα άλλα είναι ένας απόμακρος, δύσκολος και ζαμαν-φου-τίστας τυπάς, δε θα είναι για πολύ.. Γιατί όσο θαραλλέα/ος και αν υπήρξες για να προσπαθήσεις να μείνεις δίπλα σε ένας τέτοιο τύπο, κάποια στιγμή ο τσαλακωμένος εγωισμός σου θα «ξυπνήσει» και θα πει «enough is enough my dear» και θα αποχωρήσει εξίσου θαρραλέα όσο διεκδίκησε κάποτε..

Έτσι είναι μανάρι μου.. «Γαμάνε οι ωραίοι» μα πιο πολύ «γαμάνε» αυτοί οι «ωραίοι θαρραλέοι» που ξέρουν να σου «γαμάνε» με καλύτερο τρόπο το μυαλό.

P.s. “I love you”.. Μα πέρα από τα παραμύθια που δεν είναι αλήθεια, θα στείλω τα ξενέρωτα φιλιά μου σε αυτούς τους «δήθεν ωραίους», θα τους «φτύσω» να μη τους ματιάΞω και ως ξεροκέφαλα θαρραλέα που είμαι, θα διεκδικήσω κάποιον εξίσου θαρραλέο για να τα κάνουμε ΟΛΑ πουτ@να μαζί, ζώντας τα «πάντα» για «όσο»… ακόμα και αν αυτό είναι μόνο «τόσο».





Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Αυτά!




« Να μπορείς να του λες «σε θέλω» και να σου λέει «και εγώ…»

Να ξυπνάς δίπλα του και να μένετε αγκαλιασμένοι μέσα στα σκεπάσματα για ώρα χωρίς να βιάζεται να φύγει..

Να λες «δε μπορώ» και να σου δίνει δύναμη να καταφέρεις το ακατόρθωτο..

Να σου λέει τα πρωινά «καλημέρα» για να φτιάχνει την ημέρα σου και τα βράδια «όνειρα γλυκά» για να διώχνει μακριά ό,τι σου χάλασε τη διάθεση..

Να είναι «εκεί» για εσένα ακόμα και όταν σας χωρίζουν χιλιόμετρα..

Να μη σκέφτεσαι πως θα του πεις όσα νιώθεις από φόβο μη τον πιέσεις..

Να μη φοβάσαι όταν είστε έξω μαζί, να τον φιλήσεις ή να τον ακουμπήσεις, από φόβο μήπως τραβηχτεί..

Να του λες «μου λείπεις» και να κάνει τα πάντα για να σε δει γιατί θα το θέλει και αυτός..

Αυτά.

Αυτά ήθελα ..

Και τότε θυμήθηκα ένα παιχνίδι με κάρτες που παίζαμε όταν ήμασταν μικρά.. 

«Σου δίνω πέντε κάρτες για να πάρω την αγαπημένη σου..»

«Αυτή.. ΔΕ στη δίνω.. Ή για να στη δώσω θέλω όλες σου τις κάρτες..»

..Τις έδινες όλες για κάτι που ήθελες τόσο πολύ.. Και όταν την αποκτούσες καταλάβαινες ότι η αγαπημένη σου κάρτα δεν είχε πλέον καμία αξία.. Κανείς δεν την ήθελε, κανείς δε θα έδινε τα «πάντα» για να την αποκτήσει..

Κάποιες φορές ζητάμε όσα ο άλλος δε μπορεί ή δε θέλει να δώσει..

Κάποιες φορές ακολουθούμε δρόμους «αδιέξοδους»..

Κάποιες φορές κλίνουμε τα μάτια μας εγωιστικά στην αλήθεια.. »
. . .

Αυτά μου έλεγε η Έλενα ενώ πηγαίναμε προς τη στάση του λεωφορείου..

Δεν της απάντησα τίποτα παραπάνω από ένα «Καληνύχτα, τα λέμε αύριο».. Και όταν την είδα να χάνεται πίσω από την πόρτα του λεωφορείου, στριμωγμένη μέσα στον κόσμο, μονολόγησα..

«Αυτά.. Αυτά είναι τα απλά που κάποιοι θέλουν και αυτά είναι όσα κάποιους άλλους δυσκολεύουν..»

ΑΥΤΑ . . .





Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

«Στη Μόσχα αδερφές μου… Στη Μόσχα..»




Σε ένα κόσμο που τίποτα δε χαρίζεται, εγώ δεν σου ζητάω τίποτα. Θέλω μόνο την Ελευθερία μου... και αυτές τις μικρές στιγμές Ευτυχίας που ζωγραφίζουν ένα γλυκό «ηλίθιο» χαμόγελο στο πρόσωπο μου... !

Να πάνε στο διάολο οι μεγάλοι έρωτες με τα σημάδια τους. Να πάνε στο διάολο και οι καψούρες και οι τρελές οι επιθυμίες και μαζί τους και οι τρέλες που κάναμε για να κερδίσουμε ένα φιλί, μια αγκαλιά, ένα χάδι.

Αξίζει να μένετε δίπλα σε αυτούς που αν και δεν έπιασαν ποτέ μπογιές, πινέλα ή μαρκαδόρους στα χέρια τους, ξέρουν να ζωγραφίζουν αυτό το «ηλίθιο» χαμόγελο στο πρόσωπο σας.

Να φεύγετε μακριά από αυτούς που σας ραγίζουν τη γυάλινη καρδιά σας αντί να είναι οι πρίγκιπες που θα σας φέρουν το γυάλινο γοβάκι που αφήσατε τρέχοντας να κατέβετε τις σκάλες..

Σε ένα κόσμο που τίποτα δε χαρίζεται, εγώ δεν σου ζητάω τίποτα. Τίποτα που δεν είσαι σε θέση να δώσεις.

Θέλω μόνο την Ελευθερία μου. Για να γελάω με την ψυχή μου όταν είμαι «δίπλα σου» και να σε αγαπάω με όλη μου την καρδιά γιατί ζωγραφίζεις χαμόγελα στο πρόσωπο μου..

Σε ένα κόσμο που τίποτα δε χαρίζεται, μη χαρίσεις τη ψυχή σου σε ανθρώπους που δε τη βλέπουν μέσα στα μάτια σου.

Σε ένα κόσμο που τίποτα δε χαρίζεται, να μη ζητάς ότι δε μπορούν να σου προσφέρουν. Γιατί όσοι δεν ξέρουν να φερθούν, ποτέ δε θα μάθουν και όσοι δε ξέρουν να αγαπάνε ποτέ δε θα σε αγαπήσουν.
 
Στον κόρακα να πάνε όλες οι προσπάθειες που οδηγούν σε αδιέξοδο..

Όσο για εσάς που θέλετε αυτό το «ηλίθιο» χαμόγελο στο πρόσωπο σας… «Στη Μόσχα αδερφές μου… Στη Μόσχα..»




Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Απλά «σκουπιδάκια» στα μάτια μας, μωρό μου...



Δύσκολο να μένεις κάπου(*) που δεν ανήκεις.
Μα ακόμα πιο δύσκολο είναι να πάρεις την απόφαση να φύγεις.

Μιλούσα με τη Νάταλι σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά..
-«Έχεις πολύ υπομονή από ότι φαίνεται.. Ε;» Με ρώτησε, κάπως ρητορικά.
-«Ναι.. Έχω. Μέχρι να αποφασίσω να φύγω αφού κάτι τελείωσε οριστικά, αφού προσπάθησα όσο μπορούσα και αφού πλέον τίποτα δε μπορώ να αλλάξω…»
-«Να φύγεις μακριά κορίτσι μου… Να φύγεις….»

Δύσκολο να μένεις σε κάτι(**) που δεν σου ανήκει.
Μα ακόμα πιο δύσκολο να συνειδητοποιείς ότι ποτέ δε σου άνηκε. Ότι δεν υπήρξε ούτε για λίγο, αυτό το «κάτι», μόνο δικό σου.

Δύσκολο να μένεις σε κάτι που «μοιράζεσαι».  Σε κάτι που σήμερα το έχεις εσύ, αύριο κάποια άλλη. «Ρούχα» δανεικά φίλε μου.

Και εγώ αυτά τα ρούχα δε τα φοράω. Δε μου ταιριάζουνε. Με κάνουν «άσχημη», «χοντρή», φαίνομαι «ξεπεσμένη» και κάπως «παραμελημένη».

Και ξέρεις, είναι τα «ρούχα» της ψυχής που ντύνουν τους ανθρώπους. Αυτά τους κάνουν να χαμογελάνε και να ομορφαίνουν τον κόσμο μέσα τους και γύρω τους και αυτά σε κάνουν να φαίνεσαι στριφνός και «ανολοκλήρωτος», γκριζάροντας τις μέρες της ζωής σου.

Εκεί ήταν που θυμήθηκα την τσιριχτή φωνή της μαθηματικού μας στο γυμνάσιο… 

«Βγάλτε μια κόλλα πρόχειρο χαρτί και λύστε το πρόβλημα… Έστω τυχαία μεταβλητή «Χ»……..»

…Και συμπληρώνω εγώ μετά από χρόνια, προσπαθώντας να λύσω το πρόβλημα….. Όπου μεταβλητή «Χ» βάλτε αυτό το «κάπου» (*) ή αυτό το «κάτι (**). Και μιλώντας για μεταβλητή, αναφερόμαστε σε ένα πρόσωπο, μια κατάσταση, ένα μέρος.

Για να έχεις έστω και μια πιθανότητα να βρεις αυτή την τυχαία μεταβλητή «Χ» που θα σε κάνει να πάρεις «άριστα» στο απρόοπτο «τεστάκι» της κατά τα άλλα ήσυχης ζωής σου,  θα πρέπει να μένεις σε αυτό το «κάτι» που πραγματικά μπορείς να ανήκεις 100%.  Να μένεις σε «κάτι» που σε κάνει να χαμογελάς. Σε κάτι που σε γεμίζει. Σε ολοκληρώνει και σε εξελίσσει.

Όλες οι κατά τα άλλα μέτριες καταστάσεις στις οποίες κατά καιρούς μπλέκουμε τα «μπούτια» μας…. είναι απλά «σκουπιδάκια» στα μάτια μας μωρό μου…

Απλά «σκουπιδάκια» στα μάτια μας, μωρό μου…


See I clearly do not fit
In the plans that you've been makin'
...
Oh I don't fit in there at all
...



Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Love Lockers at Cinque Terre



Cinque Terre. (Στα ελληνικά "πέντε κομμάτια γης" η πιο απλά τα πέντε πολύ γνωστά "νησάκια" της Ιταλικής Ριβιέρας)."Νήσος" ManarolaItalia. Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017.

Περπατώντας στο μονοπάτι που οδηγούσε από το ένα πολύχρωμο κομμάτι γης στο άλλο, αριστερά μας κάγκελα που χώριζαν το μονοπάτι από τα γκρέμια, γεμάτα λουκέτα. Μας σταμάτησε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι χαρούμενων Ιταλών, γύρω στα 70 και μας ζήτησε να τους φωτογραφίσουμε. Η όμορφη γιαγιά έκατσε κάτω με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά, παραβλέποντας τα αρθριτικά που τη δυσκόλευαν να λυγίσει τα πόδια της και ύστερα ο "Καζανόβας" όλο γοητεία παππούς δίπλα της, κρατώντας της το χέρι πόζαρε στο φακό με ένα χαμόγελο όλο ζωντάνια και brio.

Με το ένα χέρι κρατούσε ο ένας τον άλλο και με το άλλο χέρι κρατούσαν Ένα κατακόκκινο μεγάλο λουκέτο και χαμογελούσαν.

Λουκέτα αγάπης. Μιας αγάπης που κρατούσε 45 χρόνια όπως μας είπαν μετά τη γλυκιά "φωτογράφιση". Στα 25 τους είχαν έρθει εκδρομή τότε ως ζευγάρι και έβαλαν αυτό το λουκέτο Εκεί, να συμβολίζει τον έρωτα τους, με την ελπίδα ότι μετά από χρόνια θα μπορούσαν ΜΑΖΊ να επιστρέψουν αναζητώντας το!!

Και το λουκέτο ήταν εκεί, με χαραγμένα πάνω τα αρχικά τους, κάπως σκουριασμένο αλλά ΕΚΕΊ, όπως εκεί ήταν και αυτοί μαζί, αγαπημένοι και ενωμένοι μετά από τόσα χρόνια κοινής ζωής. Μιας ζωής που σίγουρα θα είχε Ευτυχισμένες μα και δύσκολες στιγμές.. Τίποτα όμως δεν τους χώρισε, αντιθέτως η δύναμη της αγάπης τους, ξεπέρασε τα γεράματα και τα αρθριτικά και τους έφερε στο μέρος που είχαν αφήσει κάτι ως νέοι.

Φεύγοντας, ο γλυκός παππούς μας έκλεισε το μάτι και μας ευχήθηκε "να βρούμε τον άνθρωπο που μαζί του, ένα λουκέτο αγάπης θα μπορούσε να μείνει για πάντα κλειδωμένο"...

Για μένα, αυτή η μικρή συνομιλία ήταν ότι πιο δυνατό συναισθηματικά θα Θέλα να κρατήσω από αυτό το ταξίδι.

Εύχομαι να υπάρχουν γύρω μας και γύρω σας άνθρωποι που θα σταθούν ικανοί να σφραγίσουν μαζί σας ένα λουκέτο παντοτινής αγάπης.

Και για να γίνω λίγο γραφική, εκτός από ξενέρωτα ρομαντική...


ΑγΑπΗ μόνο ΟρΕεεε!!