Μέλη

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Run Lola… Run…


Θυμάμαι από μικρή, πως όταν δε  μπορούσα να αντιμετωπίσω κάτι, έτρεχα, έφευγα μακριά, προσπαθώντας να ξεφύγω, προσπαθώντας να ξεχάσω, να μη θυμάμαι, να μην ακούω, να μη βλέπω.. 

Μεγάλη πια, συνειδητοποιώ πως καθόλου δεν άλλαξα..

Γέμισα μια βαλίτσα με ρούχα, σκέφτομαι όσα αφήνω έξω από αυτή, μα δε θέλω να τα πάρω μαζί μου. Ό,τι αναμνήσεις, ό,τι φωτογραφίες, όσα λόγια, όσες στιγμές, όσα αισθήματα, όσες ώρες, μέρες, γεύσεις, αρώματα, αισθήματα πρόλαβα να κρατήσω από εσένα. 

Ξέχασα κλείνοντας το τηλέφωνο, να σου πω πόσο φοβάμαι, φοβάμαι, πως μια μέρα θα ξεχάσω το πόσο σε θέλησα.. 

Πως είναι να ξέρεις πως κάνεις κάτι για τελευταία φορά? Όταν γνωρίζουμε εκ των προτέρων πως αυτό που ζούμε θα είναι για τελευταία φορά, μήπως τελικά το ζούμε με μεγαλύτερη ένταση, με μεγαλύτερο πάθος, με όλο μας το «είναι», με όλη τη ψυχή και τη καρδιά μας? 

Ξέχασα κλείνοντας το τηλέφωνο, να σου πω πως ήταν η τελευταία φορά που σε ακούω. 

Ξέχασα να σου πω πως επέλεξα να σε βγάλω από το μυαλό μου, αφού εξάλλου είχες ξεχάσει να μου πεις πως εγώ δεν υπήρξα ποτέ στο δικό σου.. 

Δε μου αρκούν οι μισοί άνθρωποι, οι μισές καρδιές, τα μισά λόγια, οι πράξεις οι μισερές. Ίσως τελικά ναι, να είμαι εγωίστρια αρκετά. Δε φταίω εγώ μωρό μου, η αγάπη ξέρεις, είναι κάποιες φορές εγωιστική, πολύ.. 

Ξέχασα να σου πω ακόμα, πως μισώ να μετανιώνω για όσα ζω.. Αλλά φοβάμαι πως κάτι μετάνιωσα για εσένα. Μετάνιωσα που έδωσα «εμένα» σε κάποιον που δεν ήξερε καν να με εκτιμά. Μετάνιωσα για τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, που περίμενα να αλλάξεις. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν οΡεε.. Εκτός και αν πάθουν κανένα νΤουΒρουΤΖα και μεταλλαχθούν για λίγο. (χα..χα - εδώ γελάμε σαρκαστικά λίγο!) Το πόσο θα κρατήσει βέβαια αυτό το λίγο, ποιος το ξέρει? 

Ξέχασα τέλος, να σου πω πως με πήραν για «χομπίστρια» στα εξωτερικά, τα εξωτικά και τα τροπικά μέρη που μοιάζουν με τα δικά μας, μα σε τίποτα δε θα θυμίζουν το «εδώ», αυτό το «εδώ» που έζησα μαζί σου. 

Μαζί «σου»… αυτό το «σου» μη το πάρεις προσωπικά, αφού εσύ δεν είσαι ένα πρόσωπο αλλά όλες οι καταστάσεις που μπορεί να ξεχειλίσουν ένα ποτήρι. Ένα ποτήρι που δειψάει να ζήσει γεμάτο από έντονη τρέλα, πάθος, σωστά και λάθη, μα απεχθάνεται να το γεμίζουν με «βρωμιές», ψεύτικα λόγια, ψεύτικες πράξεις, φαμφάρες και αηδίες βεβαίως - βεβαίως..

Καλή χρονιά μωρό «μου»… Ελπίζω κάποτε να σταθείς ικανός να βρεις αυτά που ως τώρα σου ήταν αδύνατο να στηρίξεις.. 

Τα φιλιά μου.. Τις ξενέρωτες και αδιάφορες φιλούρες μου μωρό «μου», από αυτές που σε έκαναν τα τρελαίνεσαι και να θυμώνεις μαζί!