Μέλη

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Μικρό μου πόνυ !





Δεν έχω συνηθίσει να μου παίρνουν τα πράγματα μου..
Από μικρό τα ήθελα όλα δικά μου.
*Θυμήσου πόσα δώρα σου, γίνονταν δικά μου, αφού πρώτα σε έπειθα με το καταπληκτικό θεατρινίστικο ταλέντο μου ότι «υπάρχει μαγεία και τα αντικείμενα μπορούν πολύ εύκολα να εξαφανιστούν αν δεν τους ταιριάζει ο ιδιοκτήτης τους!»
Δεν ήθελα να σου δανείζω τα ρούχα μου, να σου χαρίζω τα αυτοκόλλητα μου στην εποχή της τρελής μόδας με τις “ανταλλαγές συλλογών” ούτε να αφήνω τα καινούργια μου παιχνίδια στα “απρόσεχτα” σου χέρια!
*Γι’ αυτό μετά από χρόνια όταν εσύ θα καθαρίζεις την πάπια από τον υπερήλικο άντρα σου, εγώ θα χω γίνει μια μπάνικη τζατζόγρια, θα πουλάω τα παιχνίδια μου ως αντίκες και θα είμαι μια …πλούσια και επιχειρηματική γιαγιά!
Μεγαλώνοντας, συνεχίζω να διεκδικώ τον τίτλο του πιο “στρίτζα” πλάσματος που δύσκολα θα σου δανείσει κάτι από την ντουλάπα του και αν τελικά το κάνω, θα έχω πρώτα εγκαταστήσει σύστημα εντοπισμού στο δικό ΜΟΥ πράγμα, ώστε να μην το χάσω για κανένα ανεξήγητο λόγο!

Είναι ο φόβος της “απώλειας” κάτι δικού σου , χωρίς την επιλογή σου…

Δύσκολα συμβιβάζομαι με την ιδέα να μοιράζομαι κάτι που θεωρώ πως ανήκει εξ' ολοκλήρου σε εμένα. Κι όμως, πολλές ήταν οι φορές που αναγκάστηκα να μοιραστώ ή να συμβιβαστώ με καταστάσεις και γεγονότα από.. φόβο..
Το πιο άσχημο με το να θεωρείς κάτι δικό σου, είναι να χάνεις ώωωωρες ατελείωτες ψάχνοντας το ΠΑΝΤΟΥ, όταν αυτό, σου κρύβεται!
* Έτσι και εγώ είχα ξεχάσει να διαβάσω την υποσημείωση με ψηλά γράμματα, κάτω-κάτω στους όρους του παιχνιδιού, που λέει: «Ψάξε- ψάξε, όσο και αν προσπαθείς, εμένα σύντομα δεν θα με βρεις»
ΣΕ ΨΑΧΝΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΨΑΧΝΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ ΣΕ Ε-Μ-Ε-Ν-Α!
Μου είναι δύσκολο να προσπαθώ να διαβάσω όταν το μυαλό μου πετάει σε εσένα!
Εντάξει, αφορμή ψάχνω, άσε με να μπω λίγο στο ρόλο!
Και μου είναι δύσκολο να θέλω να σου φωνάξω για κάποιο λόγο- παράλογο, αλλά να ξέρω ότι για ένα διάστημα θα μιλάω εγώ στον τοίχο μου και ο τοίχος σε κανέναν !
Μου φαίνεται αδιανόητο που δεν θα βασανίζονται τα αυτιά μου, για το προσεχές διάστημα, από τον ακατάπαυστο ήχο του σταθερού και του κινητού που χτυπούσε κάθε 5 λεπτά και πάντα ζητούσαν εσένα, σιχαμερή ΜΟΥΧΡΙΤΣΑ!
Ακόμα πιο δύσκολο όμως, είναι να αντισταθώ στα πράγματα που κρύβεις εσύ στην ντουλάπα σου και τώρα ήρθε η ώρα να τα δοκιμάσω ΟΛΑ ξανά και ξανά μέχρι να καταλήξω σε πιο μπλουζάκι ταιριάζει με την διάθεση μου! Έτσι είναι αυτά! Ας μην με άφηνες μόνη, με μια ντουλάπα γεμάτη «απροστάτευτα» ρούχα!
Και επιτέλους, βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία να μην δοκιμάζω τις αποτυχημένες προσπάθειες από την «κουζίνα της μαμάς» , λέγοντας εύκολα, πως μου έχει κλείσει το στομάχι από τον καημό που με άφησες μόνη σαν το λεμόνι!
Αλλά, από την άλλη, μπορώ να πνίγω τον καημό μου σε σοκολατόπιτες γεμάτες θερμίδες και κρέπες παραφουσκωμένες με μπισκότα, με την δικαιολογία ότι προσπαθώ να αποποιηθώ της κατάστασης «άαααλα- έμεινα πάλι μπουκάλα»! ! ! !
Σίγουρα αυτό που νιώθω για εσένα δεν είναι μόνο απλή σκέτη ή με «μια κοφτή κουταλιά ζάχαρη» ΑΓΑΠΗ!
Είναι ΕΡΩΤΑΣ, ΜΟΥΡΛΑ, ΤΡΕΛΑ, ΑΔΥΝΑΜΙΑ και πολλές ΠΡΕΖΕΣ από ΝΕΥΡΑ που ΔΕΝ μπορώ να σε κάνω ότι θέλω!!! Να σε δέσω χειροπόδαρα, να σε μεταμορφώσω σε λιλιπούτιο ρεβίθι και να σε βάλω στην τσέπη μου για να σε προσέχω και να σε έχω ΠΑΝΤΑ και ΠΑΝΤΟΥ μαζί μου, για να μη μου πάθεις τίποτα!!!

Και είναι όλα αυτά και πολλά παραπάνω...και γι’ αυτό...για πάρτη σου, γουστάρω τώρα βραδιάτικο να το φωνάξω σε όλον τον κόσμο, και σε όποιον αρέσει!!!!
ΈΤΣΙ είναι, σε όποιον αρέσουμε , για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε
monsieurs και matmazels!

ΣΑΓΑΠΩ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΜΟΥ ΜΑΝΑΡΙ!