Μέλη

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Blue Peppers !




Καθημερινή βράδυ .. Περπατούσαμε κάπου στο Σύνταγμα και ενώ εσύ επέμενες να μου μιλάς για το πώς κάνεις καλά ένα «άρρωστο pc» δίνοντας του το «φαρμακάκι» του (κατά κόσμον antivirus) και μετά για το πώς συνδέεις τη μητρική που έχει πάνω της, της Θεομήτορος τα υπάρχοντα.. εγώ κρατούσα τα αυτιά μου κλειστά γιατί ήταν η πείνα που με καλούσε να της "κλείσω το στόμα".

-«Δεν πάμε να φάμε κάτι 'πρόχειρο' έξω ,μιας και η μαγειρική δεν είναι στα forte της μητέρας μου και δεν θέλω να τη βγάλω πάλι με σάντουιτς ;!» , σου πρότεινα.
(. . . )
Και κάπως έτσι βρέθηκα βολεμένη στον άνετο καναπέ ενός Ινδικού wanna be εστιατορίου να ζαλίζομαι από τις μυρωδιές των φαγητών  που με προκαλούσαν να τα δοκιμάσω ΟΛΑ!

Στο πίσω τραπέζι καθόντουσαν 2 ζευγάρια πραγματικών Ινδών! Για να το προτιμούν και οι «ντόπιοι».. κάτι παραπάνω θα ξέρουν. Δεν ξέρω πως κατάλαβα ότι ήταν Ινδοί. Από τον αέρα που εξέπεμπαν ίσως. Είναι αυτή η αύρα που κάνει πάντα τη διαφορά ! Και το μελαμψό χρώμα όμως ήταν σήμα κατατεθέν, όπως επίσης και αυτή η χαρακτηριστική «μη κομφορμιστική  γαλλική» μυτούλα της senioritas με τα κατάμαυρα μακριά μαλλιά. 

Η Ινδική κουζίνα έχει την τάση να χρησιμοποιεί πολλά μπαχαρικά. ΚΑΥΤΕΡΑ μπαχάρια που σε κάνουν να δακρύζεις, να ξεροκαταπίνεις ζητώντας απεγνωσμένα κρασί ή έστω λίγο νερό και να χάνεις όλες σου τις γευστικές αισθήσεις..

Πόσο ΑΝΟΣΤΟ θα φαινόταν το φαγητό στους Ινδούς αν δεν είχε όλα αυτά τα μπαχάρια τουρλού; 

Πως θα φαινόταν σε εμάς τους Ελληνάρες μια σούπα χωρίς το βασικότερο; Το αλάτι;

Πως θα υπήρχε το μαύρο αν δεν υπήρχε το άσπρο; 

Και πως θα υπήρχε η Λογική αν δεν υπήρχε και το Παράλογο;

Τι είναι πιο ωραίο; Να τρως ένα άγευστο «πιάτο» ή να δοκιμάζεις «καυτερά- πικάντικα» φαγητά που θα σε κάνουν να ξινίζεις την γλυκιά σου μουτσούνα, και να «δακρύζεις» από την διαφορετική εμπειρία;! 

Είναι καλύτερη μια ρηχή κλασική και ήρεμη ζωή  χωρίς εντάσεις ή μια ζωή με έντονες στιγμές που σε κάνουν να δακρύζεις και θα έχεις να θυμάσαι λίγο πριν σου χτυπήσει την εγκεφαλική πόρτα το…  Alzheimer ;! 

Βάλε μπόλικο αλάτι στη «σούπα» σου για αρχή... Για να πεις πως νοστίμισες κάποιες καθημερινές απλές στιγμές.. Ακόμα και αν στραβώνει η μουσούδα σου, το πολύ- πολύ να σε πουν κάποιοι «αστείο και ανώριμο» !

Βάλε και extra πιπέρι, τόσο που να σε κάνει να «θρηνείς» το άψογο μακιγιάζ σου και να φαίνεσαι σα ξεβαμμένη μαύρη Ντάλια ..

Καλύτερα να είναι άσπρες ή μαύρες οι μέρες σου και να τραβάς τις καταστάσεις στα άκρα, παρά να ζεις σε ένα μονότονο γκρι μοτίβο, χωρίς ποικιλία, ένταση, πάθος και «φτηνό ρομάντζο» βεβαίως βεβαίως!

«…. Δεσποινίς?! Ακυρώστε την σούπα με τις κόκκινες πιπεριές και τα μπιζέλια..

Θέλω μια σούπα με αυτές τις «μπλε» πιπεριές και το extra chilli που τρελαίνουν τις αισθήσεις και σε οδηγούν σε υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ για να «σβήσει την κάψα» .. το οποίο με τη σειρά του σε οδηγεί στο χαμένο στρουμφο-χωριό με τους 7 νάνους και την κοκκινοσκουφίτσα που έφαγε το μήλο και έγινε βάτραχος .. και περιμένει καρτερικά τον πρίγκιπα της να τη φιλήσει για να την κάνει βασίλισσα και να ζήσουν στον κρυστάλλινο πύργο τους …» 

Να ζούμε όχι απλά καλά.. Να ζούμε όλοι μας ΚΑΛΥΤΕΡΑ! 



Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Ένα ΜΟΝΟ λεπτό..




Λένε πως ΈΝΑ λεπτό αρκεί …
…για να σου αλλάξει τη ζωή..

§ Είναι το λεπτό που τυχαία συναντάς κάποιον που δεν περίμενες ότι θα συναντήσεις ποτέ ξανά.

«ποτέ μη λες ποτέ.. Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος μα και τόσο μικρός…»

¨ Είναι το λεπτό που τυχαία τα βλέμματα σας συναντιούνται  για να χαθούν αμέσως μετά.. Δύο άγνωστοι , γνωστοί.. 

« Τα κλάσματα δευτερολέπτων μέσα στα οποία περνάνε οι εικόνες από μπροστά σου είναι σαν  τους κόκκους της άμμου μέσα σε μια απέραντη έρημο»

© Είναι το λεπτό που περνώντας βιαστικά το δρόμο, αγνοείς το αυτοκίνητο που τρέχει καταπάνω σου
.
«Νομίζεις πως ο χρόνος σταματάει και τα πάντα παγώνουν. Ουσιαστικά όμως είναι η μοναδική στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι το μέλλον. Γιατί συνειδητοποιείς πως υπάρχει μόνο το παρόν»

§ Είναι το λεπτό που χάνεις το μετρό. Αυτό το λεπτό που θα σε καθυστερήσει τόσο ώστε να αλλάξει τη σειρά κάποιων τυχαίων γεγονότων…

… Ένα λεπτό μετά και ο «γνωστός» της ιστορίας σου έχει ήδη βρεθεί στο τέλος της σκάλας, ενώ εσύ είσαι ακόμα στην αρχή της...
…Ένα λεπτό μετά και ο «άγνωστος» που θα έψαχνε το βλέμμα σου, χάνεται μέσα στο πλήθος βιαστικών περαστικών χωρίς να σε παρατηρήσει…
…Ένα λεπτό μετά και το «αυτοκίνητο» έχει σταματήσει ήδη στο κόκκινο…



ΈΝΑ ΛΕΠΤΟ…ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ…

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Till the end of time...




Προσπαθώ να σκεφτώ τι παραπάνω μπορώ να γράψω.. 

Για αυτά τα άτομα που έρχονται σαν κομήτες στη ζωή μας και εξαφανίζονται όταν έχουν καταστρέψει πλέον κάθε ύλη του «ρόλου» τους στην «ταινία» μας..
Για αυτά τα άτομα που φεύγουν αφού πρώτα έχουν εξαϋλώσει και όλες τις κοινές μας στιγμές..

Κάποιες φορές τα λόγια είναι περιττά..
Ανούσια και λίγα για να περιγράψουν τις μικρές στιγμές που συνθέτουν τη μαγεία της ΜΙΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ζωής..

Love me tender,
Love me sweet,
Never let me go.
You have made my life complete,
And I love you so.


Love me tender,
Love me true,
All my dreams fulfilled.
For my darling I love you,
And I always will.

Love me tender,
Love me long,
Take me to your heart.
For it's there that I belong,

And well never part.

Love me tender,
Love me dear,
Tell me you are mine.
I'll be yours through all the years,
Till the end of time...*


* Για όσα "αστέρια" κατάφερα να πιάσω... και για όσα περιμένω... και θα περιμένω πάντα να πέσουν.. για να κάνω μια ακόμα ευχή.. την ίδια...