Μέλη

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

ΜΠΑΜΠΟΥΛΕΣ no more



Κάποιες φορές είναι ωραίο να γυρνάς στο σπίτι σου μετά από μια «μεγάλη περιπέτεια.»
Να κλείνεις την πόρτα σε όσα σε κυνηγάνε και να κρύβεσαι.
Κάτω από ένα πάπλωμα στο κρεβάτι σου…
Χωμένος μέσα σε μια αγκαλιά από τα μαξιλάρια του καναπέ, με ένα μπολ ποπ-κορν και μια χαζή ταινία να παίζει στην τηλεόραση…

Όταν είσαι ένα 6χρονο παιδί, σε τρομάζουν οι ιστορίες με τους μπαμπούλες, τα φαντάσματα και τα κακά πνεύματα που θα θυμώσουν αν δεν πιείς όλο σου το γάλα ή δεν κοιμηθείς νωρίς, απλά γιατί αύριο έχεις σχολείο.

Όταν περνάς κατά πολύ τη δεύτερη δεκαετία της ζωής σου, σου φαίνονται αστείες όλες αυτές οι ιστορίες που κάποτε πίστευες και σε έκαναν τα τρέμεις.
Δεν πιστεύεις πια στον τριχωτό μαύρο μπαμπούλα.
Αρχίζεις όμως να πιστεύεις σε άλλα παραμύθια που έχουν και αυτά τους καλούς και τους κακούς τους.
Όπως , αυτό το παραμύθι με τους ψεύτες, τους υποκριτές, τους ηθοποιούς, τους γελωτοποιούς.

Αυτοί είναι που σε τρομάζουν πλέον.
Αυτοί είναι που μπορεί να σε τιμωρήσουν αν δεν κάνεις τη «δουλειά» σου σωστά, αν διαβάσεις λάθος τον «ρόλο» σου , αν ως άνθρωπος υποπέσεις σε λάθος επιλογές ή αν επενδύσεις σε υψηλού ρίσκου «μετοχές».

Θα ξεπηδήσουν από το «παραμύθι» και θα αρχίσουν να σε κυνηγάνε, να σου πετάνε εμπόδια στο δρόμο, να «στοιχειώνουν» τις σκέψεις σου τα βράδια πριν κοιμηθείς και να προσπαθούν να σε τραβήξουν πίσω, ώστε να μην καταφέρεις να προχωρήσεις ποτέ.

Μπορεί να πιστεύω ακόμα σε αυτά τα παραμύθια και κάποιες φορές να θέλω να κρυφτώ για να μη με βρει αυτός ο μεγάλος μπαμπούλας, με τα ψέματα και τις υποκρισίες του.

Ξέρω όμως, πως στα διπλά χρόνια από αυτά που ως τώρα έχω διανύσει, αυτά τα παραμύθια θα μου φαίνονται τελείως χαζά.
Θα έχω μάθει να μην φοβάμαι τα ανθρωπόμορφα τέρατα(*), που σε πλησιάζουν, σου προσφέρουν καραμέλες με γεύση κεράσι και σε «υπνωτίζουν» με τα λόγια τους μέχρι να χαζέψεις από τα πολλά ψέματα και να μην ξεχωρίζεις το αληθινό από το φανταστικό.

Τότε θα γελάω μαζί τους και με τον ηλίθιο τρόπο που προσπαθούσαν να με εξ-απατήσουν.


«Όταν φτάνεις στο τέλος και υπάρχει το χάος γύρω σου, τότε μόνο μπορείς να διαλέξεις αν θα γυρίσεις πίσω, ζώντας στο συνεχές σκοτάδι της άγνοιας και της ανασφάλειας, ή θα συνεχίσεις να προχωράς , αναζητώντας μια φωτεινή έξοδο , που το δυνατό φώς του ήλιου θα «τυφλώνει» όλους τους μπαμπούλες και πλέον κανείς δεν θα μπορεί να σε πειράξει.»

*Θα μπορούσα να σκιαγραφήσω κάποιους από τους ανθρωπόμορφους μπαμπούλες που με τρομάζουν ακόμα πολύ, μα σας αφήνω να τους γνωρίσετε και εσείς μόνοι σας. Σίγουρα κάποιοι, κάπου, κάποτε θα τους συναντήσετε!

Τα γλυκόπικρα φιλιά μου στους μπαμπούλες του παρελθόντος που τώρα σίγουρα προσπαθούν να αποποιηθούν των ευθυνών τους, ψάχνοντας το επόμενο θύμα, που θα τρομάξουν! . . . .


                                               I salute you
 

                        Wrong again?.. One day I know I'll feel strong again