Μέλη

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Τι ειρωνεία;!



Είναι κάποιες ώρες χωρίς ήχο..
Μιλάς και η φωνή σου πέφτει στο κενό.
Το μόνο που μπορείς να διακρίνεις είναι μια σειρά από εικόνες να τρέχουν βιαστικά μπροστά σου.  Τσιρίζουν στα αυτιά σου προσπαθώντας να σε  ξυπνήσουν από τον λήθαργο. Γδέρνουν μανιασμένα, με σύρματα τους τοίχους του μυαλού σου , προσπαθώντας να σε ανατριχιάσουν και να σπάσουν την κλωστή που σε κρατάει μετέωρο , πάνω από το απόλυτο κενό. Θέλουν να πέσεις. Να χαθείς στο σκοτάδι που κρύβεται κάτω από τα πόδια σου. Όμως εσύ δεν μπορείς να ακούσεις τίποτα. Μόνο βλέπεις τυχαίες αναμνήσεις να ξεπηδάνε στο δρόμο σου και σφίγγεις γροθιές τα χέρια σου , να αντέξεις στον παρόν και να μη πέσεις στο χάος που οδηγεί στο παρελθόν.

Είναι άλλες ώρες χωρίς εικόνα..
Ανοίγεις τα μάτια σου και δεν βλέπεις τίποτα, παρά μόνο έναν κατάμαυρο πίνακα να εκτίνεται στο οπτικό σου πεδίο.
Απλώνεις τα χέρια σου, να ψηλαφίσεις το χώρο. Ότι πιάνεις , μετά από λίγο γίνεται καπνός. Στάχτη που λιώνει στα χέρια σου και εξαφανίζεται. Τα πάντα εξαϋλώνονται και διασκορπίζονται στον χώρο . Κι όμως εσύ δεν βλέπεις τι ήταν αυτό που θρυμμάτισες. Κι αν ήταν κάτι σημαντικό για σένα; … Προσπαθείς να βρεις  τις άκρες του μανδύα που σκεπάζει το φώς σου..  Ένα βήμα ακόμα και είσαι πολύ κοντά, νιώθεις την αύρα της ελευθερίας από το σκοτάδι, να σε αγγίζει. Ένα βήμα...και πέφτεις στο κενό.. Και είναι τόσο σκοτεινά όλα γύρω σου που δεν μπορείς να δεις τίποτα. Ακούς μόνο, τον αέρα που σφυρίζει στα αυτιά σου ,θυμωμένα, όπως χάνεσαι στο άπειρο.

Είναι και ώρες χωρίς αφή..
Βλέπεις τα χρώματα να μπλέκονται μπροστά στα μάτια σου και να σχηματίζουν εικόνες. Πρόσωπα γνώριμα σε σένα. Δικά σου κομμάτια, που έχεις χάσει πια,  και αφήνουν το πάζλ της ζωής σου 
ΜΙΣΟ 
Και αυτές τις εικόνες, τις συνοδεύουν μουσικές. Αρμονίες που μοιάζουν να σου δημιουργούν ευχάριστα συναισθήματα .  Χαμογελάς και γυρνάς γύρω από τον εαυτό σου γρήγορα.. Πιο γρήγορα.. Ακόμα πιο γρήγορα….  Σαν μια σβούρα. Όσο στριφογυρνάς, περνάνε οι φωτογραφίες και δημιουργούν ένα φιλμ.
Και τότε απλώνεις τα χέρια σου να αγκαλιάσεις τη στιγμή. Αλλά τα χέρια σου δεν φτάνουν να ακουμπήσουν τους ανθρώπους. Τους βλέπεις, τους αισθάνεσαι, τους ακούς  που μιλάνε, τους φωνάζεις… Κι όμως, δεν μπορείς να νιώσεις το βάρος της επαφής στα δάχτυλα σου. Δεν μπορείς να κλείσεις στην αγκαλιά σου τις στιγμές. Υπάρχει μια αόρατη δύναμη που παγώνει την αφή σου..
Οι αναμνήσεις σε φωνάζουν να γυρίσεις... Επιτέλους τις ακούς. Φωνές γνώριμες. Πότε γλυκές, πότε αυστηρές και επιβλητικές.
Διακρίνεις τα πρόσωπα τους… Επιτέλους βλέπεις. Το δυνατό φως του ήλιου σχεδόν σε αναγκάζει να μισοκλείσεις τα μάτια σου για να διακρίνεις τις φυσιογνωμίες.

Και είναι ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ τόσο όμορφη.


Όμως…. ΠΟΤΕ ΔΕΝ θα αγγίξεις τις εικόνες και τους ήχους που κατάφεραν να ζωντανέψουν από το παρελθόν και να φτάσουν με θράσος να σταθούν μπροστά σου.
Γιατί είναι στιγμές από μια ώρα χωρίς… αφή…

«Δεν μπορείς να έχεις πάντα όσα θέλεις….»

Εγώ όμως δεν παύω να ονειρεύομαι τα «θέλω μου».




* 4 - 3 - 0 - 8